El periodo que revisamos aparece marcado por el recuerdo de Roma, pero también por el sustrato cultural anterior, un acervo que forma parte de la unidad esencial de las sociedades europeas plenamente afirmadas en los siglos VIII y IX. Este ciclo histórico y cultural lo abre el reino suevo y lo continúael visigodo, y en él confluyen romanidad, cristianismo y germanismo.La conquista musulmana supuso un cambio de escenario en el conjunto de península, pero en Galicia el dominio islámico no se consolidó, lo que conduce a la conformación de un espacio cristiano, que correspondía a la antigua provincia de Gallaecia. A estas alturas se sitúa el descubrimiento del sepulcro de Santiago, transcendental para el futuro político y cultural.La basílica de Santiago, erigida en tiempos de Afonso III [872] y destruida por Almanzor, [997] era uno de los edificios más importantes de la época, más grande que las iglesias asturianas coetáneas, más alejada de la monumentalidad de las construcciones de más allá de los Pirineos, con las que, sin embargo, existe relación.El peso de la tradición caracteriza los templos gallegos del siglo X. Son edificios sencillos, con la excepción de San Miguel de Celanova, joya de la arquitectura de la época.La escultura se limita a relieves planos, con frecuencia a bisel, abruptos en las escasas representaciones de figuras. Los elementos decorativos, aunque con influencias cordobesas, conectan con la tradición galaica que se remonta incluso al mundo castrexo
The period we are reviewing is marked by the memory of Rome, but also by the previous cultural substratum, a heritage that forms part of the essential unity of European societies fully affirmed in the 8th and 9th centuries. This historical and cultural cycle was opened by the Swabian kingdom and continued by the Visigothic, and Romanity, Christianity and Germanism converged in it.The Muslim conquest meant a change of scenery in the peninsula as a whole, but in Galicia the Islamic dominion was not consolidated, which led to the formation of a Christian space, which corresponded to the ancient province of Gallaecia. The discovery of the tomb of St. James, transcendental for the political and cultural future, took place at this point.The basilica of Santiago, built in the times of Afonso III [872] and destroyed by Almanzor, [997] was one of the most important buildings of the time, larger than the contemporary Asturian churches, further away from the monumentality of the buildings beyond the Pyrenees, with which, however, there is a relationship.The weight of tradition characterizes the Galician temples of the 10th century. They are simple buildings, with the exception of San Miguel de Celanova, a jewel of the architecture of the period.The sculpture consists only of flat reliefs, often beveled, abrupt in the few representations of figures. The decorative elements, although with Cordovan influences, connect with the Galician tradition that goes back even to the «castrexo» world
O período a revisar aparece marcado pola lembranza de Roma, mais tamén polo substrato cultural anterior, un acervo que fai parte da unidade esencialdas sociedades europeas plenamente afirmadas nos séculos VIII e IX. Este ciclo histórico e cultural é aberto polo reino suevo e continuado polo visigodo, e nel conflúen romanidade, cristianismo e xermanismo.A conquista musulmá supuxo unha mudanza de escenario no conxunto de península, mais en Galicia o dominio islámico non se consolidou, o que leva á conformación dun espazo cristián, que correspondía á antiga provincia da Gallaecia. Nesta altura sitúase a descuberta do sepulcro de Santiago, transcendental para o futuro político e cultural.A basílica de Santiago, erixida en tempos de Afonso III [872] e destruída por Almanzor [997] era un dos edificios máis importantes da época, maior que as igrexas asturianas coevas, mais lonxe da monumentalidade das construcións de alén Pireneos, coas quen, no entanto, existe relación.O peso da tradición caracteriza os templos galegos do século X. Son edificios sinxelos, coa excepción de San Miguel de Celanova, alfaia da arquitectura da época.A escultura limítase a relevos planos, con frecuencia a bisel, esgrevios nas escasas representacións de figuras. Os elementos decorativos, aínda que con influencias cordobesas, entroncan coa tradición galaica que remonta mesmo ao mundo castrexo
© 2001-2026 Fundación Dialnet · Todos los derechos reservados