Extramunde: a narrativa da viaxe e o paradoxo da alteridade

• David Miranda-Barreiro ^[1]
  1. [1] Bangor University

     Bangor University

     Bangor, Reino Unido

     
• Localización: Galicia21: Journal of Contemporary Galician Studies, ISSN-e 2040-7181, Nº. 1, 2013 (Ejemplar dedicado a: Espazos naturais, mobilidades textuais: novas perspectivas críticas sobre a obra de Xavier Queipo), págs. 1-19
• Idioma: gallego
• Enlaces
  • Texto completo (pdf)
• Resumen
  • English

    Extramunde’s narrative structure is organised around the idea of travel, both in the sense of mobility – in this case a forced mobility – and of the need to write about it. The novel does not only include constant spatial references that indicate the route taken by the ship in which the characters travel, but also explicit references to travel literature, through the incorporation of excerpts of the log book and the personal diary of the scribe himself, who narrates some of the events in the journey. As has been extensively discussed in postcolonial studies, the encounter with the ‘other’ is an essential feature of travel literature. In Extramunde, this encounter also becomes a key aspect of the narrative, which describes the interactions between the sailors and African and Asian populations. However, the changing position of some of the main characters leads to an illuminating reflection. On terra firma, part of the crew had been condemned by the Spanish Inquisition, accused of heresy and even demonic possession. Whereas before the journey they are seen as the ‘other’ (insane, heretics, possessed by the devil) by the religious authorities, in the open sea, freed from their sentence, they are transformed into seamen and explorers. Hence, a change of roles takes place: the ‘other’ is now the settler of the lands they find in their journey. This article will analyse firstly the construction of the travel narrative in the novel, and secondly, the challenge to the idea of alterity as an absolute concept, through the transformation undergone by the characters in relation to what is seen as otherness.

  • galego

    A estrutura narrativa de Extramunde organízase en torno á idea da viaxe, tanto no sentido de mobilidade – neste caso forzada – como na necesidade de facer un relato da mesma. A novela non só fai constantes referencias espaciais que sinalan o traxecto tomado polo navío que transporta os personaxes, senón que tamén inclúe alusións explícitas á literatura de viaxes, a través da incorporación de fragmentos do diario de bitácora e do diario persoal do mesmo escribán, quen relata algúns dos acontecementos que teñen lugar na singradura. Como ten sido extensamente estudado dende a emerxencia dos estudos poscoloniais, o encontro co ‘outro’ é unha parte esencial da literatura de viaxes. En Extramunde, dito encontro tamén se converte nun aspecto chave da narración, na que se describe a interacción entre os navegantes e diversas poboacións africanas e asiáticas. Porén, a flutuante posición dalgúns dos personaxes principais leva a unha iluminadora reflexión.

    En terra firme, parte da tripulación fora condenada polo Santo Oficio, acusada de herexía e mesmo de posesión demoníaca. Polo tanto, mentres que antes da viaxe son considerados como o ‘outro’ (tolos, herexes, endemoñados) polas autoridades eclesiásticas, en mar aberto e liberados da súa condena, transfórmanse en mariños e exploradores. Prodúcese así un cambio de papel: o ‘outro’ pasa a ser o poboador das terras que atopan ao longo da singradura.

    Este artigo analizará, por unha banda, a construción da narrativa da viaxe na novela, e por outra, a posta en cuestión da idea da alteridade como concepto absoluto, a través do cambio de posición dos personaxes respecto ao que é considerado como outredade.