A autorepresentación da identidade galega na música actual

• Autores: Rebeca Baceiredo
• Localización: Abriu: estudos de textualidade do Brasil, Galicia e Portugal, ISSN 2014-8526, ISSN-e 2014-8534, Nº. 13, 2024 (Ejemplar dedicado a: El poètic i el polític en l'actualitat: conflicte social i dialogismes (Galícia i Portugal)), págs. 183-202
• Idioma: gallego
• Títulos paralelos:
  • The self-representation of Galician identity in contemporary popular music: deperipheralization, gender subversion, and extractivist critique
  • L’autorepresentació de la identitat gallega en la música popular actual: desperiferització, subversió del gènere i crítica extractivista
• Enlaces
  • Texto completo
• Resumen
  • català

    Es pretén analitzar les autorepresentacions de la identitat, nacional i de gènere en algunes propostes de la música popular gallega de les darreres dues dècades, en què es troben espais entre l’estereotip i l’antagonisme. L’elecció se centra en l’esfera més alternativa o underground, on sembla donar-se una voluntat d’autorepresentació en la qual el subjecte, individual i col·lectiu, travessat o constituït per diversos estrats o seccionalitats, intenta pensar-se a si mateix. Aquí s’entén que aquesta deconstrucció implica, de manera més o menys explícita, la desestabilització del que s’ha anomenat desperiferització.

  • English

    We try to analyse the self-representation of national or gender identity among current offers in galician music, between ludic and serious, between antagonisms and stereotypes. At the neotraditional tendency can be observed a self-representation from a heteronomous perspective, nearly a subordinate looking, following Bhabha, as it was conformed under the hegemonic subject look. It seems an exotic, mysterious incarnation of an archaic Galician stereotype or beside the image promoted abroad by institutional advertisement. Galicia, as a mixture between tradition and progress, understood as an anthropological comfort.  Beside the comfortableness from the modern issues, from a kind of possibility of domestication that it implies, the epic element is there, focusing the elements on the territory to discover or domain. Opposite this, we can see other post-ironic proposals.  We try to analyse the self-representation of national or gender identity among some offers from popular Galician music during the last two decades, finding some spaces between stereotype and antagonism. The selection is focused over a more alternative or underground sphere, where the will for self-representation seems to exist and where the individual or collective subject, conformed by different stratifications or sections, seeks to imagine itself. We understand that the deconstruction implies, on a more or less explicit way, the destabilization of that reality that was called deperipheralization.

  • galego

    Búscase analizar as autorepresentacións da identidade (nacional, de xénero, etc.) nas propostas actuais da música galega, entre o lúdico e o serio, entre o antagonismo e o estereotipo. Na tendencia neotradicional observamos unha autorepresentación desde a heteronomía, coma se a subalternidade, seguindo a Bhabha, se pensase conformándose a través da mirada do suxeito hexemónico. Aparece exotismo, misterio, a encarnación do estereotipo galego arcaico xunto coa imaxe promovida no exterior pola publicidade institucional, Galicia como unha mestura entre tradición e progreso, entendido como comodidade (antropolóxica). Ao carón da confortabilidade do moderno, da certa posibilidade de domesticación que implica, o elemento épico está presente, acentuando os elementos de territorio por descubrir ou dominar. Fronte a isto, vemos outras propostas próximas postirónicas. Búscase analizar as autorrepresentacións da identidade, nacional e de xénero, nalgunhas propostas da música popular galega das últimas dúas décadas, atopando espazos entre o estereotipo e o antagonismo. A escolla céntrase na esfera máis alternativa ou underground, onde parece darse unha vontade de autorrepresentación na que o suxeito, individual e colectivo, atravesado ou constituído por diversos estratos ou seccionalidades, intenta pensarse a si mesmo. Aquí enténdese que esa deconstrución implica, de xeito máis ou menos explícito, a desestabilización do que se deu en chamar desperiferización.