El papel de la inversión extranjera en el marco de los procesos de crecimiento es uno de los aspectos tradicionalmente polémicos de la economía internacional. Las economías en transición no han sido ajenas a este debate. Tras la caída del comunismo, la mayor parte de Europa central y oriental confió al capital extranjero un papel clave en la modernización económica, lo que, combinado con políticas liberalizadoras, dio paso a un periodo de rápido crecimiento. En Serbia, donde la captación de inversión extranjera se ha convertido en eje central de la política económica durante una década, el debate sobre el papel dinamizador de la inversión extranjera se encuentra todavía vigente. Voces autorizadas han cuestionado en los últimos tiempos la eficacia de una política que, a la luz de la escasa presencia de capital extranjero en comparación con otras economías de la región, ha producido resultados modestos. Estas críticas se sustentan en el efecto limitado de las nuevas inversiones extranjeras sobre el rendimiento de la economía a corto plazo, y en las privatizaciones que requieren un fuerte ajuste de mano de obra. Este artículo revisa los argumentos sobre el carácter de la inversión extranjera en Serbia a la luz de dos teorías complementarias: la teoría de la búsqueda de rentas y el paradigma ecléctico de la inversión.
Uloga stranih investicija u okviru procesa ekonomskog razvoja jedan je od tradicionalnih aspekata međunarodne ekonomije koji izaziva polemiku (Mencinger, 2003). Privrede u tranziciji nisu bile imune na ovu diskusiju. Nakon pada komunizma, veći deo zemalja centralne i istočne Evrope poverio je stranom kapitalu ključnu ulogu u ekonomskoj modernizaciji, što je u kombinaciji sa liberalnijom politikom dovelo do perioda brzog rasta. U Srbiji, u kojoj je privlačenje stranog kapitala predstavljalo glavnu polugu ekonomske politike tokom cele jedne decenije, pitanje o pokretačkoj ulozi stranih investicija je jošuvek aktuelno (Reuters, 2013; Tanjug , 2014). Stručni krugovi u poslednje vreme dovode u pitanje efikasnost ove politike, koja je, s obzirom na oskudnost stranog kapitala u odnosu na ekonomije zemalja u regionu, dala skromne rezultate. Ove kritike se zasnivaju na ograničenom efektu novih stranih investicija na kratkoročne performanse ekonomije, i na privatizacijama koje zahtevaju veliku promenu u broju zaposlenih radnika (Reuters, 2014). Ovaj članak razmatra argumente o karakteru stranih investicija u Srbiji kroz prizmu dve komplementarne teorije: teorije traženja rente i eklektičke paradigme investicija.
© 2001-2026 Fundación Dialnet · Todos los derechos reservados