Township of Chapel Hill, Estados Unidos
Walking as a social art practice is a pedagogical tool for teaching pilgrimage, allowing students to map their experiences onto a millennia-old tradition while forming a dialogue with the expansive surrounding landscape. Liminal in form and transformative in experience, aesthetic pedestrianism and the performance of pilgrimage share many commonalities, both functioning as performative actions and as ritual reenactments of our shared human condition. This paper will present as a case study the work of artists and professors Roxana Pérez-Méndez and Mario Marzán, who utilize pilgrimage through the context of an embodied walking art practice. By viewing the Camino de Santiago as a site for creative inquiry, students on their journey become intimately tied to the creation process—part social practice, part radical healing, and part counter-mapping. The trace elements of the experience serve as a field guide on relating meaningfully to the environmental, political, or social changes of our moment.
Caminar como práctica de arte social es una herramienta pedagógica para enseñar la peregrinación, permitiendo a los estudiantes mapear sus experiencias en una tradición milenaria mientras establecen un diálogo con el amplio paisaje circundante. Liminal en forma y transformadora en experiencia, el senderismo estético y la realización de peregrinaciones comparten muchos puntos en común, ambos funcionan como acciones performativas y como recreaciones rituales de nuestra condición humana compartida. Este artículo presentará como estudio de caso el trabajo de los artistas y profesores Roxana Pérez-Méndez y Mario Marzán, quienes utilizan la peregrinación a través del contexto de una práctica artística caminando. Al ver el Camino de Santiago como unlugar para la investigación creativa, los estudiantes en su viaje se vinculan íntimamente con el proceso de creación:
en parte práctica social, en parte curación radical y en parte contramapeo. Los elementos traza de la experiencia sirven como guía de campo para relacionarse significativamente con los cambios ambientales, políticos o sociales de nuestro momento.
Camiñar como práctica de arte social é unha ferramenta pedagóxica para ensinar a peregrinación, permitíndolles aos estudantes mapear as súas experiencias nunha tradición milenaria mentres establecen un diálogo coa ampla paisaxe circundante. Liminal en forma e transformadora en experiencia, o sendeirismo estético e a realización de peregrinacións comparten moitos puntos en común, ambos os dous funcionan como accións performativas e como recreacións rituais da nosa condición humana compartida. Este artigo presentará como estudo de caso o traballo dos artistas e profesores Roxana Pérez-Méndez e Mario Marzán, que utilizan a peregrinación a través do contexto dunha práctica artística camiñando. Ao ver o Camiño de Santiago como un lugar para a investigación creativa, os estudantes na súa viaxe vincúlanse intimamente co proceso de creación: en parte práctica social, en parte curación radical e en parte contramapeo. Os elementos traza da experiencia serven como guía de campo para relacionarse significativamente cos cambios ambientais, políticos ou sociais do noso momento.
© 2001-2026 Fundación Dialnet · Todos los derechos reservados