El posthumanismo y el ecofeminismo abandonan la idea de representar un sujeto universal y cuestionan el paradigma falocéntrico y humanista del orden simbólico. La subjetividad se vuelve excéntrica, nómada, animalista (tanto personal como comunitaria). La encarnación y la performatividad se consideran condiciones indispensables que sitúan la experiencia propia en relación con la experiencia de los demás, contemplando así la agencia colectiva. Esto, a su vez, permite redefinir ciertos relatos naturalizados en relación con la agencia, la materialidad, la naturaleza, el género y el cuerpo; su atención se centra en las vidas precarias y vulnerables, humanas y no humanas. La ciencia ficción resulta particularmente provechosa para crear, reescribir y debatir estas posiciones teóricas y políticas. De ahí que el objetivo de esta ponencia consista en estudiar Cobiza (2021), la reciente novela distópica de María Reimóndez a la luz del ecofeminismo y del pensamiento poshumanista. Asimismo, veremos cómo la novela participa en la producción y reproducción social y política de las subjetividades marcadas por la exclusión y el extrañamiento, y encarnadas en figuras de parias y de tránsfugas.
Posthumanismand ecofeminism abandon the notion of representing a universal subject and question the phallogocentric and humanist paradigm of the symbolic order. Subjectivity becomes ex-centric, nomadic, animalistic (both personal and communal). Embodiment and performativity are seen as indispensable conditions that situate one's own experience in relation to the experience of others and in terms of a collective agency. This, in turn, allows for the redefinition of certain naturalised narratives in relation to agency, materiality, nature, gender and the body; those schools of thought focus on precarious and vulnerable lives, both human and non-human. Science fiction has become prominent in creating, rewriting and debating the theoretical and political positions mentioned above. Hence, the aim of this article is to analyse Cobiza (2021), María Reimóndez’s recent dystopian novel, in light of ecofeminism and posthumanism. It focuses also on the means by which the novel participates in the social and political production and reproduction of subjectivities marked by exclusion and estrangement, and embodied in the figures of pariahs and defectors.
O posthumanismo e o ecofeminismo abandonan a idea de representar un suxeito universal e cuestionan o paradigma falocéntrico e humanista da orde simbólica. A subxectividade tórnase excéntrica, nómade, animalista (tanto persoal coma comunitaria). A encarnación e a performatividade considéranse condicións indispensábeis que sitúan a experiencia propia en relación coa experiencia dos outros, contemplando así a axencia colectiva. Isto permite, á súa vez, redefinir certos relatos naturalizados en relación coa axencia, a materialidade, a natureza, o xénero e o corpo. A súa atención céntrase nas vidas precarias e vulnerábeis, humanas e non humanas. A ficción científica acaba por ser particularmente propicia para crear, reescribir e debater estas posicións teóricas e políticas. É por iso que o obxectivo do presente artigo é estudar Cobiza (2021), a recente novela distópica de María Reimóndez á luz do ecofeminismo e do pensamento posthumanista. Veremos, entón, como a novela participa na produción e reprodución social e política de subxectividades marcadas pola exclusión e polo estrañamento, encarnadas en figuras de parias e de tránsfugas.
© 2001-2026 Fundación Dialnet · Todos los derechos reservados