Santiago, Chile
En este artículo se analizan tres novelas latinoamericanas distópicas escritas en la primera década del siglo XXI —Ygdrasil (2005) y Synco (2008) del chileno Jorge Baradit e Iris (2014) del boliviano Edmundo Paz Soldán— para mostrar cómo ellas representan el capitalismo —según las formas bio o necropolíticas, gore o farmacopornográficas que este adquiere en el presente—, como un orden cerrado, sin que se vislumbren en los textos posibilidades de exterioridad respecto al sistema.
En aquest article s'analitzen tres novel·les llatinoamericanes distòpiques escrites a la primera dècada del segle XXI -Ygdrasil i Synco del xilè Jorge Baradit i Iris d’el bolivià Edmundo Paz Soldán- per a ensenyar com elles representen el capitalisme -segon les formes bio o necropolítiques, gore o farmacopornogràfiques que aquest adquereix en el present-, com a un ordre tancat, sense que s’albiren en els textos possibilitats d’exterioritat respecte el sistema.
This article analyzes three dystopian Latin American novels written in the first decade of the 21st century —Ygdrasil and Synco by the Chilean Jorge Baradit and Iris by the Bolivian Edmundo Paz Soldán— to show how they represent capitalism —according to the bio or necropolitical, gore or pharmacopornographic forms that it acquires in the present—, as a closed order, without the possibility of exteriority regarding the system.
© 2001-2026 Fundación Dialnet · Todos los derechos reservados