Milán, Italia
Entre 1119 y 1120, Guillermo IX restableció sus relaciones políticas con el papado, gobernado entonces por el recién elegido papa Calixto II, monje cluniacense, abad de Cluny y, sobre todo, relacionado con las principales familias aristocráticas de Europa. La política seguida por el nuevo papa, también basada en la doctrina gregoriana, aunque aplicada de forma menos agresiva que sus predecesores, permitió al conde de Aquitania y trovador implicarse activamente en las decisiones tomadas por Calixto. El encuentro entre el pontífice y el conde-duque tuvo lugar a finales de la primavera de 1119 y sirvió para aclarar los malentendidos que habían surgido entre el señor de Aquitania y el partido gregoriano, pero también es posible, a tenor de los acontecimientos posteriores, que Calixto y Guillermo discutieran su política hacia la familia real de León y Galicia y el obispo (más tarde arzobispo) de Santiago de Compostela, Diego Gelmírez. En la primavera de 1120, Guillermo se trasladó, acompañado de caballeros y de una nutrida delegación de monjes, a las tierras de allende los Pirineos, participando en la batalla de Cutanda y en la liberación de Zaragoza. En las semanas siguientes el duque de Aquitania permaneció en tierras ibéricas, probablemente actuando como enviado por el papa y mediador entre la reina Urraca de León y el propio Diego Gelmírez. En estas circunstancias Guillermo escribió una carta, que afortunadamente se ha conservado, en la que se dirigía al nuevo arzobispo compostelano, contándole sus movimientos, las dudas que habían despertado sus encuentros con la propia Urraca, con Alfonso I de Aragón y Pamplona y con los nobles de Galicia, y proponiéndole recibir en Aquitania al futuro rey de León, en aquel entonces Alfonso VII, que contaba con poco más de dieciséis años. El análisis de la carta permite enmarcar la acción del señor de Aquitania, y más antiguo trovador, desde un punto de vista político y diplomático.
Between 1119 and 1120, William IX re-established his political relations with the papacy, which was then governed by the newly elected Pope Calixtus II, a Cluniac monk, Abbot of Cluny and, above all, related to the major aristocratic families of Europe. The policy followed by the new Pope, also based on Gregorian doctrine but applied less aggressively than his predecessors, allowed the Count of Aquitaine and troubadour to become actively involved in the choices made by Calixtus. The meeting between the pontiff and the Count-Duke that took place in the late spring of 1119 served to clarify the misunderstandings that had arisen between the lord of Aquitaine and the Gregorian party, but it is also conceivable, on the basis of subsequent events, that Calixtus and William discussed their policy towards the royal family of León and Galicia and the bishop (later archbishop) of Santiago de Compostela, Diego Gelmírez. In the spring of 1120, William moved, accompanied by knights and a large delegation of monks, to the lands beyond the Pyrenees, participating in the battle of Cutanda and the liberation of Saragoza. In the following weeks the Duke of Aquitaine remained on Iberian soil, probably acting as papal appointee and mediator between Queen Urraca of León and Diego Gelmírez himself. In these circumstances William wrote a letter, fortunately preserved, in which he addressed the new archbishop of Compostela, telling him of his movements, the doubts that had been aroused in him by his meetings with Urraca herself, with Alfonso I of Aragon and Pamplona and with the nobles of Galicia, and proposing to host the future king of León, the then little more than sixteen-year-old Alfonso VII, in Aquitaine. The analysis of the letter allows us to frame the action of the lord of Aquitaine, and oldest troubadour, from a political and diplomatic point of view, but also to verify, once again, the absence of any clue relating to possible meetings that could justify the alleged Arab-Andalusian origin of Occitan poetry.
Entre 1119 e 1120, Guillerme IX restableceu as súas relacións políticas co papado, gobernado daquela polo recentemente elixido papa Calisto II, monxe cluniacense, abade de Cluny e, sobre todo, relacionado coas principais familias aristocráticas de Europa. A política seguida polo novo papa, tamén baseada na doutrina gregoriana, aínda que aplicada de xeito menos agresivo que os seus predecesores, permitiulle ao conde de Aquitania e trobador implicarse activamente nas decisións tomadas por Calisto. O encontro entre o pontífice e mais o conde-duque tivo lugar na fin da primavera de 1119 e serviu para aclarar os malentendidos que xurdiran entre o señor de Aquitania e o partido gregoriano, pero tamén é posible, a teor dos acontecementos posteriores, que Calisto e Guillerme discutiran a súa política cara á familia real de León e Galicia e o bispo (máis tarde arcebispo) de Santiago de Compostela, Diego Xelmírez. Na primavera de 1120, Guillerme trasladouse, acompañado de cabaleiros e dunha nutrida delegación de monxes, ás terras alén dos Pireneos, participando na batalla de Cutanda e na liberación de Zaragoza. Nas semanas seguintes o duque de Aquitania permaneceu en terras ibéricas, probablemente actuando como enviado polo papa e mediador entre a raíña Urraca de León e o propio Diego Xelmírez. Nestas circunstancias Guillerme escribiu unha carta, que afortunadamente se conservou, na que se dirixía ao novo arcebispo compostelán, contándolle os seus movementos, as dúbidas que espertaran so seus encontros coa propia Urraca, con Afonso I de Aragón e Pamplona e cos nobres de Galicia, e propoñéndolle recibir en Aquitania ao futuro rei de León, naquel tempo Afonso VII, que contaba con pouco máis de dezaseis anos. A análise da carta permite enmarcar a acción do señor de Aquitania, e máis antigo trobador, desde un punto de vista político e diplomático
© 2001-2026 Fundación Dialnet · Todos los derechos reservados