Gure aurreko artikuluari jarraikirik, bigarren honetan deklinabidearen kasu-marken tonuaz ihardungo dugu; batetik, oinarrizko melodiari eusten dioten atzizkiak, eta bestetik, lexikalki tonu baxuz markatuak direnak aztertzen dira. Geroago, izenordainak, erakusleak, zenbakiak, galdetzaileak eta leku-aditzondoen azentu-ereduak aztertzen dira. Azkenik, aditz jokatu eta ez jokatuetan tonuak ezartzeko erregelak eztabaidatzen dira.
© 2001-2026 Fundación Dialnet · Todos los derechos reservados