Partimos da idea de que a literatura galega configura un universo ficticio específico e autónomo coa intención de oporse ás literaturas que tradicionalmente exercen a súa hexemonía no noso territorio. Así, moitos textos galegos semotizan unha tensión explícita entre un "nos" e un "outro" potencialmente agresor. Aínda que nas orixes do Rexurdimento o "outro" se identifica case exclusivamente co elemento castelán, co paso do tempo a fronte antagónica amplíase. A historia da literatura galega moderna pode lerse tamén baixo a óptica dunha historia social e epistemolóxia de carácter universal que vai colocándonos diante de novos retos cada vez máis plurais. De Casta á modernidade e do capitalismo tardío ó globalización, séguese levando ao terreo discursivo o medo á posiblidade da desintegración da identidade. Deste xeito, autores formalmente vangardistas como Suso de Toro, Borrazás ou Jauteguízar detéñerse nos comenzos do novo milenio en reflexións fondamente alegóricas sobre o lugar que ocupa Galiza no mapa debuxado pola globalización.
© 2001-2026 Fundación Dialnet · Todos los derechos reservados