O autor insire o estudio da normativa pastoral dentro do proceso de reforma xeral da Igrexa entre os ss. XIII e XVI. Partindo da análise dunha lexislación particular, a das cinco dióceses galegas entre o Lateranense IV e o concilio de Trento, analiza os cambios que comporta este novo enfoque pastoral no que se refire á predicación e aos sacramentos, a súa repercusión social e, sobre todo, a súa vinculación co modelo eclesiástico que a mesma lexilación propugana. Un modelo eclesiástico inexistente na Galiza medieval e que vai propiciar os escasos logros desta reforma pastoral.
© 2001-2026 Fundación Dialnet · Todos los derechos reservados