Maila a súa aparente sinxeleza, os Seis poemas galegos de Lorca converten a paisaxe de Galicia nun espacio emblemático onde se articula unha das preocupacións centrais da poesía moderna: a relación entre o individuo e a natureza. De xeito análogo, ás teorización de Shiller arredor dunha poesía "inxenua", que da por feito a unión entre o suxeito e o universo vivente, aínda que a mesma implique a anulación do primeiro ou, pola contra, un modo "sentimental", que concibe este vínculo partindo da nostalxia que o suxeito experimenta ante a súa perda. Ó explorar ambas as dúas posibilidades, os Seis poemas galegos ofrecen unha visión totalizante da relación entre o suxeito e a natureza na que se basea a unidade idolóxica do poemario.
© 2001-2026 Fundación Dialnet · Todos los derechos reservados